Bizim kuşağın Parliament Sinema Kuşağı’nda izleyerek bitirdiği ve hepimizde DMC’ye derin bir hayranlık bırakan üçlemesi Back to the Future serisinin ilk filminin sonunda Doktor E.Brown (Christopher Lloyd) Marty’e (Michael J.Fox) kendisi ile geleceğe gelmesini, zira gelecekte onları ciddi bir tehlike beklediğini söyler, ve ilk filmde şimşek gücü ile zar zor çalıştırılıp 1955′ten 1987′e gelmeyi başaran De Lorean (zaman makinesi olarak anılan DMC modelinin adı) havalanır ve uçarak 2015′in yolunu tutarlar.
Hikayenin hepsini anlatacak değilim, ancak serinin ikinci filminin hemen başında 2015′e gelen kahramanların sayesinde, 1989 
yılında hayal edilen 2015′i izleme fırsatını 90′ların başında bulduğumuzda, bu “uzak” gelecek, pek çoğumuz için olabilir gibi görünüyordu. Fakat bugün (2010) itibariyle baktığımızda, bazıları dalga geçse de, ben o zaman hayal edilen gelecekten çok daha ileride olduğumuzu düşünüyorum.
Rusya, Bağdat’taki petrol çıkarları için diğer birçok ülkeden daha fazla süredir lobi faaliyetleri içerisinde. Saddam rejimi boyunca Moskova Irak’a 12 milyar doların üstünde kredi açmış, Irak ordusuna tank ve helikopter sağlamış, üniversitelerini ıraklı öğrencilere açmıştı. Karşılığında ise Lukoil, Rusyanın en büyük özel petrol üreticisi, 3.7 milyar dolarlık bir anlaşmayı 1997 yılında Irak’ta imzalıyor ve Batı Qurna’daki petrol yatağının işletim hakkını alıyordu. Bu yataklardaki tahmini petrol rezervi ise 6 milyar varil.
1994 yılı sonlarında ilk 486′ımı aldığımda masaüstü bilgisayarlar Türkiye için bir zamanlar televizyonda olduğu gibi bir zenginlik göstergesiydi. Bugün o dönemdeki bilgisayar çılgınlığı akıllı telefonlarla devam ediyor gibi görünüyor. Küçük balığın büyük balığa yem olduğu sistemin aksine küçüğün daha büyüğünün yerini aldığı yeni bir ekosistem kuruluyor ve söz konusu yaratıcı süreç tekno-şirketlerin de hayatta kalması açısından hayati önem taşıyor.
Web 2.0 enteresan bir dönem başlattı internette. Okuyucunun anında etkileşime geçtiği bu dönem,geleneksel haber verme yöntemlerini de köklü değişikliğe uğrattı. Eskiden olduğu gibi sadece okuduğunuz yazıya kendi içinizde (iyi ya da kötü) tepki vermiyor, artık doğrudan kullanıcı yorumları adı verilen bir fasilite sayesinde milyonlarla (!) paylaşabiliyorsunuz. İnternetin gelişiminden bahsedecek değilim, aslında tam olarak ilgim, söz konusu yorumlarla ilgili..
1995′te 
Sene 2002. Microsoft XP ile Windows 2000′in rezilliğinin üstünü örtme çabasındayken aynı telaş Maltepe Pazarının(eski yerinde tabi) arka standlarında da mevcut. Bir dosya içindeki kapak örneklerinden seçtiğiniz programları arkalarda park etmiş bir araçtan getiren, muthemelen o programları daha önce (ve daha sonra elbette) hiç çalıştırmamış ancak sanki kendi yazmış edasıyla çok bilmiş insanların zamanından Google Docs’a uzanan bir süreçten bahsetmek gerek. Microsoft’un en az işletim sistemi kadar önem verdiği Ofis uygulamalarının önce Open Office ve benzeri ücretsiz uygulamalardan ve daha sonra Google Docs gibi yine ücretsiz ve üstelik bedava uygulamalara geçiş süreci 10 seneden az. Google ile Microsoft’un efsanevi mücadelesi, ibrenin hep Google’dan yana olmasını isteyen bir tüketici topluluğunu da arkasına almış bir şekilde kapitalist mücadelenin son halkası. İnsanların Microsoft’u sevmeme nedenleri ile Google’ı sevme nedenleri neredeyse aynı. Microsoft ürünleri ücretli ve genellikle yüksek fiyatlı. Bu, OEM bilgisayarlar hariç markalı bilgisayarların fiyatlarının yüksek olmasının da bir sebebi. Oysa Google verdiği tüm servisleri ücretsiz veriyor. İkincisi Microsoft bu kadar para almasına karşılık, sorunsuz program üretimi konusunda pek de iyi bir üne sahip değil. Ancak Google basit uygulamalarının hızı ile yine kullanıcının dostu gibi görünüyor. Ama acaba hakikaten öyle mi?
